خانه عنکبوتی من

:):

سه شنبه, ۱۹ بهمن ۱۳۹۵، ۰۸:۴۰ ب.ظ
 هر آدمی یه سری دکمه هایی داره که اگه کار با این دکمه ها رو بلد باشی میتونی بی دردسر کنارش زندگی کنی ، بعضی دکمه ها روشون زده خطر انفجار یعنی اگه سمت این دکمه بری حسابت با کرام الکاتبینه یه سری های دیگه شون برای مواردیه که کسی قبلا دکمه انفجار رو زده و اگه جاشون رو بدونی میتوی آتیش شون رو خاموش کنی و اگه اشتباه کنی بجای خاموشی چندتا انفجار بزرگتر در انتظارته مثلا میدونم فلانی وقتی داره با عصبانیت غر میزنه و گله میکنه فقط باید گوش بدم دل به دلش بدم بگم حق داره که عصبانی باشه ، وگرنه با طرفداری از یکی دیگه ناراحتی و عصبانیتش بیشتر میشه و اوایلا ، ولی او یکی همکارمون وقتی ناراحته اگه دل به دلش بدی بدتر میشه باید یه کم جلوش دربیای تا از اون حال ناراحت و عصبانی خارج بشه ،حتی خود من وقتی که خیلی ناراحت که میشم دلم که میشکنه ساکت میشم ساکت ساکت فقط نگاه میکنم فقط گوش میدم  زمین به آسمون بره آسمون به زمین بیاد کسی نمیتونه حرف از دهنم دربیاره که چی شده حتی وقتی گریه میکنم اگه کسی نگاهم نکنه متوجه نمیشه گریه میکنم  و اگه بپرسه چی شده میگم هیچی خوبم قلقم اینه کسی بدون حرف زدن و سوال پیچ کردن و بالا منبر رفتن هوام رو داشته باشه ، هر کدوممون قلق های خاص خودمون رو داریم چقدر خوبه کنار آدم هایی قرار بگیریم که این قلق ها رو بلدن ، بلدن که کی چه دکمه ای رو بزنن و چجوری آرامش و امنیت به اطرافیانشون بدن . جز مادر جان کسی قلق این بد قلق دستش نیست :)


شعر نوشت :
نام (( دل )) بردم و از سینه ام آتش برخاست 
تا بدانی که چه کرده است همین (( دل )) با من

 سجاد رشیدی پور
۹۵/۱۱/۱۹
الهه ..